Część VII

Tego dnia Nel obudził pisk opon. Zaspana sięgnęła ręką po telefon. Na wyświetlaczu Siemensa zobaczyła małą słuchaweczkę i słodkie zdjątko Billa. Było 27 minut po piątej. Za późno, żeby jeszcze usypiać, za wcześnie żeby już wstawać. Przeciągając się Nel usiadła na łóżku i spojrzała na ogromny plakat Billiego. Wcisnęła odpowiedni klawisz i wyświetliła jej się lista nieodebranych połączeń. Osiem identycznych pozycji zdziwiło Nel. Pierwsze połączenie – godz. 4:30. Drugie dziesięć minut później. A potem każde następne co pięć. „Ostatnie było siedemnaście minut temu. Tylko kto dzwonił?” – pomyślała Nel i zdecydowała, że na dzisiaj zrezygnuje ze szkoły. Była strasznie zmęczona i zmarznięta. Sięgnęła pod łóżko i wyciągnęła kocyk. Przykryła się i zaczęła grzebać w poszewce na poduszkę w poszukiwaniu ukrytej MP3. Wyciągnęła odtwarzacz, wybrała „play”, spojrzała na plakat i oparła się o poduchy. Żyć nie umierać…
- „Ist das die letzte Regen…” – zanuciła i powoli odpłynęła do krainy marzeń